جاویدالاثر

همشهری پایداری  / یادداشت

کاوه کهن سردبیر سایت جاویدالاثر آخرین یادداشت خود را با موضوعی متفاوت در همشهری پایداری به چاپ رساند

همشهری خردنامه / پایداری شماره 154 فروردین 1395

كاوه كهن‌/ روزنامه‌نگار: خوش به حال خانه‎ای كه پدربزرگ دارد. پدربزرگ است كه می  ‎گوید چه خوب است و چه بد. اگر پدر و مادر حرف  هایی می  زنند و عمل نمی‎كنند، اگر به دلیل خطاهای كوچكشان فرزند هم گاهی رقبت به حرف شنوی ندارد، اما پدربزرگ كه می‎گوید همه گوش می‎شویم و چشم. چون او حرف‎هایش خوب است، شیرین است، آرام و دوست‌داشتنی است.خوش به حال پدربزرگ‎هایی كه قصه می‎گویند، خوب می  گویند و دل قصه‎هایشان پر از غصه‎ها و توشه‎های تجربه‌ی میانسالی و سالمندی است كه برای عبرت زیر گوش نسل نو می‎خوانند. خوش به حال پدربزرگ‎هایی كه نوه‌هایشان و نوه نوه‎هایشان مرد شده‎اند، با شرف و غیرت شده‎اند، می‎خواهند همیشه اول باشند و اول بودن را در پیشگاه حضرت حق می‎جویند و نیك به حال آنها كه در زمین بازی این روزگار، بعد تمام پرخاش‎ها و دعواهای كودكانه‌ی زمانه، دست و رو به برائت از جدایی می‎شویند و سر سفره‌ی خانه به برادری و یكرنگی به لبخند می‎نشینند.از خانه كه بیرون بیاییم هم قانون‎اش صادق است، در چهارچوبی بزرگ به پهنای خانه‌ی چند هزار كیلومتری‌مان، «پدر ِبزرگ» ما هم پند می‎دهد، نصیحت می‎كند و از ایستادگی می‎  گوید. همانی كه مردانی در تاریخ نداشتند و زیر غبار زمان مدفون شدند، شرمساری مرگ مردمشان، تاراج خاكشان و زجر ضعیفان را زیر نامشان نوشتند و از جاودانگی زاویه‎ای بزرگ گرفتند.پدرِ بزرگ ما همیشه از باهم و برای هم بودن می  گوید، با دلی پر از حرف و نگاهی نگران، نه برای خودش كه برای فرزندان خانه در ثانیه‎هایی كه جهان می  دود و ما گاهی ایستاده‎ایم!در چشمانمان شوق پریدن می  بیند و بی‎تابی پاهایمان برای رفتن و رسیدن به اوج را می‎بیند و از توكل و قناعت می‎گوید.راه نشانمان می‎دهد پس «رَه بر» می‎نامندش اما او پدر است، پدری همچون پدرِ بزرگ بچه  های انقلاب كه به شكرانه‌ی لبخندش برای خدا جهاد می  كردند و به غم‎اش -كه از غم مستضعفان بود- با بدن مقابل دزدان خانه و گرگ‎های گرسنه دیوار می‎ساختند.خانه بدون پدربزرگ چیزی كم دارد و چه خوب است كه ما همه به رسم خانه‎های بی‎آلایش كودكی‎های دور پدرانمان، تمام جامه‎های وقار و تفاخر، مقام و نام از تن در بیاوریم و دور چراغ سو سوزن خانه‌ی بزرگمان به قصه‎های پدربزرگ گوش كنیم. قصه‎هایی كه قصه نیست، راه فرداست.

لینک این مطلب در نسخه الکترونیک گروه مجلات همشهری